Met het herhalen van het oude patroon van het zoeken naar partners die niet beschikbaar zijn, kun je jezelf de vraag stellen: Wie zoek je daar echt? Wie zoek je werkelijk in die onbereikbare ander? Ben je nog op zoek naar je vader of zoek je in iedere vrouw je moeder?  

Als je vader of moeder niet beschikbaar was, heb je met alle mogelijkheden in je getracht hem of haar toch te bereiken. Dit project is bij hen echter mislukt en daarom zet je het project voort bij iedere nieuwe partner. Toch zul je bij die nieuwe partner niet bereiken wat je ermee hoopt te bereiken, namelijk de beschikbaarheid van de ouder die je mist. Ieder project zal daarmee uitlopen op een bevestiging van de oude realiteit: een   herhaling van de afwezigheid van een beschikbare ander. 

Als je ziet dat je met een onmogelijk project bezig bent, kun je stilstaan bij de onderliggende realiteit: de pijnlijke waarheid van de ouder die niet beschikbaar was en rouwen om dat wat je gemist hebt. Het toelaten van deze pijn zorgt ervoor dat je je project kunt staken en jezelf nieuwe teleurstellingen kunt besparen. Weg van de ander of van jezelf? 

Als beide partners bereid zijn voor hun eigen wond te zorgen, is het mogelijk dat ze zich op een dieper niveau met elkaar kunnen gaan verbinden. Scheiden betekent dan even terug naar jezelf, even afstand nemen van elkaar en herijken, jezelf opnieuw onder de loep nemen en voelen waar je van weg wilt.  

We willen vaak niet weg van de ander, maar van onze eigen pijn. Als die werkelijk gezien wordt, kunnen we ons weer dieper verbinden met de ander. Helaas is dat vaak niet aan de orde, omdat de noodzaak om de eigen wond aan te nemen niet door beide partners wordt gezien en gedragen. Dan is het bijna onvermijdelijk om een echte scheiding in de vorm van een breuk te voorkomen. Op zo’n moment staan ex-partners voor de keuze: kies ik ervoor om de dynamiek los te laten of herhaal ik de dans met een nieuwe partner?  


‘Hoi, hoe is het? Ben je nog op vakantie geweest?’ probeert hij met al zijn charme een luchtig praatje aan te gaan. Het feest is al volop in gang. 

Ik heb mijn strategie veranderd: in plaats van mijn verlangen te onderdrukken en te veroordelen, sta ik mezelf toe het te voelen, alleen kies ik ervoor er niets mee te doen. Dit geeft me houvast, omdat ik ondanks mijn gevoelens een keuze heb en zeker weet de pijnlijke consequenties niet meer te willen. Na een diepe ademhaling zeg ik:   ‘Ja, ik ben op vakantie geweest.’ 

Hoewel ik antwoord geef op zijn vraag, verwijzen mijn woorden naar de onuitgesproken laag van teleurstelling en boosheid die ik eronder schuilhoud. Ik kan het nog niet uitspreken. Sensitief als hij is kapt hij het gesprek af met het smoesje: ‘Ik moet even naar de wc’, zodat de onderlaag van mijn woorden zeker niet de kans krijgt naar boven te komen. De rest van de avond loopt hij met een boog om me heen om verder gevaar te ontwijken.  

Ik heb al mijn energie nodig om in contact te blijven met mijn eigen gevoelens. Ik voel de aantrekkingskracht die hij op me heeft en laat het door me heen gaan, zonder me erdoor te laten leiden. Ik voel hoe het aan me trekt, hoe de stem van de angst alle verlokkingen uit de kast haalt om me ertoe te verleiden op hem af te stappen, maar ik doe het niet. Ik blijf uit de trekkracht van de illusie en wil de waarheid onder ogen komen. Ik ben zo gewend om de beweging naar de ander te maken en die doorbreek ik door nu letterlijk op mijn eigen plek te blijven staan. En dat is voelbaar.  

Ik voel nu wat hij nalaat, namelijk dat hij de beweging naar mij maakt als het gaat over het echte contact. Ik voel hoe hij gevangen zit in zijn eigen wond, onbereikbaar, en daar zelf nog wil zijn. Wat doet dat zeer! Dit verwijst ‘linea recta’ naar de pijn in mij van het kind dat het niet kan verdragen om de onbereikbaarheid van haar vader werkelijk te voelen. Deze man heeft me op de bodem gebracht van mijn eigen verlatingsangst, terug bij de oorsprong. Hij lijkt als twee druppels water op mijn vader, beiden zo gewond, en ik kan er niet meer omheen om werkelijk te voelen dat ik ze beiden niet kan bereiken. Door de beweging naar de ander te maken kon ik mijn verdriet nog altijd uit de weg gaan, nu ik hiermee stop komt het verdriet met bakken uit de hemel. Het leven heeft me daar gebracht waar ik m oet zijn, bij de belangrijkste man in mijn leven: mijn vader. *** 

 LOSKOMEN VAN DE BINDING MET DE OUDER(S) 

Naast het durven loskomen van de afhankelijkheid van de partner, vraagt de onderliggende wond, die de oorzaak is van de neiging tot symbiose, om erkenning: de verstrikking met de getraumatiseerde ouder. Loskomen van de getraumatiseerde ouder vraagt om het voltooien van het separatieproces dat in de kindertijd is gestagneerd.